قبل
بعدی

بیمارستان شهید چمران

بیمارستان شهید چمران

بیمارستان شهید دکتر چمران در سال ۱۳۳۱ در زمینی به مساحت ۹ هکتار در چهار طبقه و با ۱۹۸۷۹ متر مربع زیر بنا در بلوار شهید دکتر چمران با هدف درمان بیماران مبتلا به سل احداث گردید؛ تعداد تخت های مصوب بیمارستان ۳۰۰ و تعداد تخت های فعال ۲۶۵ تخت می باشد. 

گسترش بیمارستان از زمان تأسیس تاکنون :

۱.        راه اندازی اورژانس

۲.       بخش های اتفاقات

۳.       بخش های جراحی ارتوپدی

۴.       بخش جراحی نروسرجری

۵.       بخش آی سی یو

۶.       بخش های نرولوژی و توانبخشی

۷.       مرکز تصویربرداری شامل :

                   I.            MRI

                II.            سی تی اسکن

            III.            سنجش تراکم استخوان

۸.      درمانگاه تخصصی و فوق تخصصی ، در حال احداث

ما بر آنیم تا با بهره مندی از دانش ، تجربه و تعهد کارکنان مجرب خود در سال ۱۴۰۲ به عنوان برترین بیمارستان کشور و منطقه با ارائه مراقبت های بهداشتی و درمانی ایمن با کیفیت برتر و مناسب ترین هزینه ها شناخته شویم .توصیف :

بیشتر برنامه ریزی ها بر اساس دیدگاه عقلایی، دارای شکل آرمان ها و اهداف طرح ها و اقدامات و منابع مورد نیاز می باشند. در این مدل ها ، ابتدا آرمانها و اهداف سازمان تبیین شده ، سپس طرح ها و اقدامات لازم تعیین و در نهایت منابع مورد نیاز برای انجام برآورد می گردند. تغییر در شرایط محیط، سیاست ها، نگرش ها، دیدگاه ها، ساختارها، نظام ها و … عواملی هستند که بر آرمانها و اهداف برنامه ریزی تاثیر گذاشته و در نهایت باعث تغییر برنامه می گردند .

برنامه ریزی در شکل عقلایی فوق، ظرفیت و توانایی مقابله با تغییرات سریع محیط بیرون را ندارد و به شکست می انجامد. این شرایط موجب رشد این تفکر شد که در برنامه ریزی باید بتوان مطابق با تغییرات، جهت حرکت سازمان را تغییر داد و جهت و رفتار جدیدی را در پیش گرفت. این نگرش زمینه ساز ابداع برنامه ریزی استراتژیک شد .

برخلاف برنامه ریزی سنتی که در آن آرمان ها و اهداف تعیین می شوند، هدف برنامه ریزی استراتژیک، تبیین و تدوین استراتژی است. امروزه به دلیل پیچیدگی در عناصر محیط خارج و ارکان داخلی سازمان، مدیریت بر سازمان ها پیچیده تر از گذشته شده و در نتیجه وظیفه مدیریت را خطیر نموده است .

برنامه ریزی استراتژیک، فرایند بررسی موقعیت فعلی و مسیر آینده سازمان، تنظیم اهداف، تدوین استراتژی برای تحقق و اندازه گیری نتایج اهداف بلند مدت سازمان و انتخاب فعالیت های لازم برای تحقق آنها در جهت تجهیز منابع سازمان و وحدت بخشیدن به تلاش های سازمانی برای نیل به اهداف و رسالت بلند مدت با توجه به امکانات و محدودیت های درونی و بیرونی است.

برنامه ریزی استراتژیک کوششی است برای اتخاذ تصمیم های اساسی و انجام اعمالی که ماهیت سازمان، نوع فعالیتها و دلیل انجام آن فعالیتها توسط سازمان را شکل داده و مسیر می بخشد . همان طور که استراتژی نظامی پیروزی در جنگ است، برنامه ریزی استراتژیک نیز انجام ماموریت های سازمان را دنبال می کند .

برنامه ریزی استراتژیک ، دوراندیشی سازمان یافته ای است که مراحل زیر را در بر دارد : 

۱.       تعیین ماموریت ها و هدف های آینده نگر

۲.       تفکیک ماموریت ها به هدف های کمی و کیفی کوتاه مدت ، که این عمل را در اصطلاح هدف گذاری می نامند .

۳.       تعیین خط مشی ها سیاست ها

۴.       طرح ریزی و برنامه ریزی اجرایی

از برنامه ریزی استراتژیک انتظار می رود تا امکان مانور سازمان در محیط متغیر را برای دستیابی به اهداف از پیش تعیین شده فراهم سازد . برنامه ریزی استراتژیک به پایان دوره زمانی مورد نظر جهش می کند و سپس به عقب باز می گردد تا مشخص سازد که در فواصل زمانی مختلف ، چه اقدام هایی باید انجام پذیرد و به ویژه در زمان حاضر چه کارهایی باید انجام شود تا احتمال دست یابی به اهداف پیش بینی شده در زمان های مقرر قطعی شود .

در این نوع برنامه ریزی، دقت در جزئیات برای یک پیش بینی اهمیتی ندارد چرا که چنین دقتی بیشتر در اهداف کوتاه مدت و بودجه های یک برنامه اجرایی سالیانه مهم است . به همین دلیل نه عبارات طولانی و نه محاسبات ریز، بلکه ایده ها و فرصت ها ، هسته اصلی برنامه ریزی استراتژیک را تشکیل می دهند . در برنامه ریزی استراتژیک فعالیت های نیل به هدف ، پیش بینی شده و باید به صورت جزئی ، مشخص ، قابل سنجش کمی یا کیفی ، واقع بینانه و هم راستا با سیاست های حاکم باشد . لذا در برنامه ریزی استراتژیک بهتر است ویژگی هایی مانند انعکاس ارزشهای حاکم بر جامعه ، توجه به سئوال اصلی و اساسی سازمان ، تعیین چارچوبی برای برنامه ریزی عملیاتی سازمان و جهت بخشی به آنها، مد نظر باشد.

دیدگاه‌ خود را بنویسید